Wytrwałości życzę

A co do gmaila i jego funkcjonalności “archive’n'search” – to nie jest to czwarta grupa, tylko grupa pierwsza (pilersi), która wreszcie dostała od googla narzędzia wspomagające ich zachowanie:) I googlowi chwała za to, że jako pierwszy odważył się wymyśleć i zaimplementować funkcjonalnoość wspomagającą zachowania pilerskie a nie tylko filerskie jak robią to inni klienci mailowi.

Choć pewnie byłbyś w szoku, jak niewiele osób rozumie i odważa się korzystać z tej funkcjonalności (jak pracowałam dla googla to robiliśmy na ten temat analizę zachowań). Problemem dla wielu osób jest to, że nie ufają wyszukiwarce (cały czas jeszcze) i boją się, że nie będą w stanie odnaleźć maila, który nie został jakoś sklasyfikowany. Dlatego, kiedy zakładasz nowe konto gmailowe, tak dużo w pierwszej wiadomości pojawiającej się w skrzynce jest napisane o funkcjonalności “Archive”.

przeczytałem cały artykuł z ciekawością, bo od lat testuję różne skrzynki meilowe i wypracowałęm spójną strategię. Nie będę się rozpisywał, tylko streszczę się do określenia

dostawcy: gmail,
liczba kont: pewnie parenaście, lecz nie liczę ile ich jest, bo wszystkie meile spływają do jednego gmaila i już. Logowanie się do różnych skrzynek zabierało mi za dużo czasu, a gmail nie tylko odbiera meile z każdej skrynki imap/pop3, lecz umożliwia także wysyłanie meili spod gmaila z innych adresów niż gmail.

Kategoria: 4, czyli żadna z trzech, które podajesz. Podziwiam wiarę w tradycję;), ćwierć wieku w IT to przecież tyle, co 100 w motoryzacji, więc trójdzielna kategoryzacja pomija użytkowników podążających za radą twórców gmaila – ARCHIVE don’t delete i search, don’t sort. Etykietki nadawane są za pomocą reguł, a ja tylko sprawdzam co jeszcze mam do napisania. Mając parenaście tysiecy meili nigdy ich nie uporządkuję, lecz zawsze znajduję to, czego szukam. Jeśli interesuje cię jak to się dzieje, to odsyłam do tych, co za mnie (na szczęście;) opisali metodologie INBOX ZERO, czyli Merlin Mann albo Gina Trapani.

Serdeczności, K

I, co chyba jeszcze ważniejsze (o cyzm zawsze wspomina Bill Buxton w swoich wykładach dla naszych studentów, na które zawsze się zakradam), to to, żeby nie brać do siebie krytyki. Bo krytyka pomysłu to nie krytyka osoby. Co więcej, jeśli ktoś krytykuje pomysł, to znaczy, że pomysł ten był na tyle inspirujący, że komuś się chce na jego temat wypowiadać. Pewnie, że krytyka boli, ale jak już przeżuje się zadrapania na własnym ego, to zwykle wychodzi na to, że uwagi krytyczne pozwalają na stworzenie lepszego rozwiązania.

Czytając go, przypomniało mi się wystąpienie Kena Robinsona na TED – http://www.youtube.com/watch?v=iG9CE55wbtY – który słusznie zauważył, że nieodzowną częścią działań o znamionach kreatywności (a innowacja z całą pewnością do takowych się zalicza) jest popełnianie błędów.

A to co “błędne”, jest przez społeczeństwo bardzo często piętnowane, więc od wczesnego dzieciństwa uczy się dzieci myśleć tak, by zniechęcać je do podejmowania tego typu działań.

W ostatecznym rozrachunku, dorośli ludzie wolą nie ryzykować, przez co stają się mniej kreatywni. Jest to w nas już wtedy tak głęboko zakorzenione, że naprawdę ciężko jest się takiego myślenia/nastawienia potem pozbyć